Ⓒ Copyright Lech Milewski i Tadeusz Gajl

Kopiowanie całości lub fragmentów na bezpłatnym internecie dozwolone pod warunkiem podania linku do tego blogu.

Kopiowanie na innych mediach tylko po uzyskaniu pisemnej zgody autorów.

Kontakt:
Lech Milewski: pharlap@gazeta.pl
Tadeusz Gajl:tadeuszgajl@gmail.com

Wpisy z tagiem: USA

środa, 30 grudnia 2015

Lech Lech

Dojechaliśmy do Niagara Falls. Nie wiem gdzie podziali się ci motorowodniacy i Baptyści bo wszędzie była masa wolnych kwater. Na szczęście nasza była bardzo porządna.

Większość pierwszego dnia spędziliśmy na wycieczce historycznej. Była ciekawa i bardzo dobrze zorganizowana, ale dzieci pewnie wolałyby posiedzieć nad wodą.
Wieczorem pojechaliśmy obejrzec wodospad w nocy. Posłuchałem instrukcji pana w punkcie informacyjnym.

Jechaliśmy do wodospadu wzdłuż długiego muru. Gdy dojechaliśmy do bramy z tabliczką Water Authority - Unauthorised access prohibited  - nacisnąłem lekko bramę a ta otworzyła się bez trudu. Wjechaliśmy. Szosa prowadziła w dół i wkrótce zamieniła się w betonowy kanał. Z boku tabliczka - Danger! Water can be flushed down without warning.
Przypomniał mi się film Chinatown i scena spuszczania wody ze zbiornika. Toż tutaj też w każdej chwili mogą spuścić wodę. Poleciłem Sylwii i dzieciom wysiąść z samochodu, sam podjechalem pod najbliższy most żeby ukryć samochód przed okiem gapiów i policji. Wdrapalismy się pod bardzo stromą górę, przeszliśmy przez niski płot i rzeczywiście byliśmy w najlepszym miejscu do podziwiania wodospadu. Inna rzecz, że mnie drążył niepokój czy samochód jeszcze nie został spłukany, czy brama jest nadal otwarta.

Następnego dnia wybraliśmy się zobaczyć wodospad za dnia. 

Najpierw wycieczka statkiem. Z góry wyglądało to pewnie tak...

Statek

Dostaliśmy oczywiście płaszcze nieprzemakalne.
Prócz tego spacer po pomoście po wewnęttrznej stronie wodospadu - między brzegiem a masami spadającej wody. 

Więcej zdjęć z Niagara Falls tutaj - KLIK.

Kolejny etap wyprawy to Nowy Jork. Jechaliśmy znowu przez tak piękne okolice, że żal nam było, że nie mogliśmy się zatrzymać tam na dłużej...

Po drodze

Szczególnie przypadły nam do gustu Finger Lakes - KLIK. Kaskady w parku Watkins Glen podobały nam się bardziej niż Niagara...

Watkins Glen

Bardzo podobały nam się mijane niewielkie miejscowości. Porządne, kolorowe, o przyjaznej atmosferze. Podczas jednego z postojów znaleźliśmy się w pobliżu sporego parkietu tanecznego pod dachem. Tabliczka informowała, że praktyki square dances odbywają się dwa razy w tygodniu o 5. Square dances - co to może być? Za chwilę zobaczyliśmy na własne oczy - KLIK.

Jedną noc spędzilismy na campingu. Zauważyliśmy tam młode małżeństwo szykujące sałatkę z pomidorów.
- Popatrzcie, sałatka z pomidorów, jak w Polsce - zauważyła na głos Sylwia.
- Bo my jesteśmy z Polski - padła odpowiedź.
Przysiedliśmy się. Przypadkowi znajomi mieszkali w Nowym Jorku, podali nam swój numer telefonu, który okazał się być bardzo przydatny.

Wreszcie Nowy Jprk. Starannie sprawdzałem na mapie drogi wjazdowe obawiając się jazdy w tak wielkim mieście. Nie po raz pierwszy podczas tej wycieczki wszystko się jakoś pokręciło i zobaczyłem tablicę informacyjną - Harlem. Poleciłem pasażerom zamknąć okna, zablokować drzwi i unikać kontaktu wzrokowego z przechodniami. Nie na wiele to pomogło bo oto stanęliśmy w korku na światłach. Między samochodami kręcili się potężnie zbudowani Murzyni oferujący wymycie okien. Co robić? Poleciłem Sylwii żeby dyskretnie dała mi dwa dolary. Za chwilę do samochodu podszedł zmywacz, zapukał w okno, uśmiechnął się szeroko. Nie było szansy na ucieczkę, skinąłem głową z aprobatą. Zgrabnie wymył  przednią szybę. Z duszą na ramieniu uchyliłem okno
- Ile się należy?
- Co łaska. Witam w Nowym Jorku!
To już chyba nic złego nie może nas w tym mieście spotkać.

Nowy Jork

Joe Kubiak zarezerwował nam pokój w hotelu bardzo blisko samego centrum Nowego Jorku. Odwiedzaliśmy kolejno najbardziej znane miejsca - Liberty Island, Rockefeller Center, St Patrick Cathedral, Time Square, Twin Towers gdzie podziwialiśmy panoramę miasta z najwyższych pięter.

Odwiedziliśmy Central Park gdzie akurat odbywał się koncert symfoniczny na świeżym powietrzu. W bocznej alejce spotkaliśmy patrol policji na koniach. Rozmawiali z panem, który został przed kilkoma minutami obrabowany.
Oczywiście skontaktowaliśmy się z poznanymi na campingu Marianem i Wandą. Wanda zaproponowała nam wizytę w miejscu, o którym nigdy nie słyszeliśmy - The Cloisters - KLIK - muzeum w budynku skonstruowanym z fragmentów starych europejskich opactw...

The Cloisters

Ostatni wieczór spędziliśmy z Joe Kubiakiem i jego dziewczyną. Dzieci zostawiliśmy w hotelu i poszliśmy na obiad do restauracji a potem na koncert symfoniczny do Lincoln Center. Pamiętam, że w repertuarze był koncert na wiolonczelę A. Dworzaka.

Ostatnie dwa dni pobytu zamierzaliśmy poświęcić cioci Krysi. Na mój list pisany jescze z Kuwejtu nie odpowiedziała. Natychmiast po przyjeździe do USA zadzwoniłem do niej, była bardzo zdenerwowana i powiedziała, że w żadnym wypadku nie możemy się spotkać. Rozumiałem to, toż to była zawsze przysłowiowa ciocia z Ameryki. W wyniku szeregu niepomyślnych wydarzeń znalazła się na starość w dość skromnym domu dla starszych osób, nie chciała być widziana w takiej sytuacji.
Po przyjeździe do Nowego Jorku zadzwoniłem ponownie z propozycją, że wpadniemy na krótko i pójdziemy razem gdzieś na herbatkę. Zgodziła się.
Dom, w którym przebywała ciocia znajował się gdzieś na dalekim skraju Long Island. Zarezerwowałem pokój w hotelu i spróbowałem wynająć samochód. Brak karty kredytowej był czynnikiem dyskwalifikującym. Nie pomogły żadne argumenty. Zresztą nie dano mi wiele czasu na ich przedstawienie
- Ha-ha-ha, weźmiesz samochód i tyle będziemy cię widzieli - odłożenie słuchawki.
Zadzwoniłem do Mariana po pomoc, może udzieli mi gwarancji, może wynajmie dla nas samochód. Zaproponował dużo prostsze rozwiązanie - weźmiesz samochód z mojego składu, oczywiście gratis.
Skład był na zupełnym odludziu. Kilometry pustych ulic, po obu stronach jakieś wymarłe budynki, fabryki, magazyny. 

Jakże inna była jazda przez Long Island, znowu urocze miasteczka, domki, parki. Ciocia prezentowała się całkiem dobrze, jej dom też.

Ciocia Krysia

Na początku była mocno skrępowana, w restauracji długo szukala najtańszych dań. Potem rozluźniała się w czym na pewno duża zasługa Sylwii. Na pożegnanie mieliśmy niespodziankę - zostajemy  tym hotelu na noc, spotkamy się ponownie jutro. Spotkanie następnego dnia było bardzo sympatyczne.

Ciocia Krysia

Na noc wróciliśmy do gościnnego domu Mariana i Wandy. Następnego dnia wieczorem odlatywaliśmy do Kuwejtu, ranek spędziliśmy na spacerze po okolicy - Greenpoint - dzielnica ta przez długi czas nosiła przydomek Mała Polska - KLIK

Wróciliśmy do domu. Bez przerwy dzwoniły telefony - prezydent Reagan udzielił Polakom amnestii wizowej. W związku ze stanem wojennym żaden Polak przebywający w USA nie może zostać wydalony. 
- No to zostajecie u nas - podsumował sytuację Marian - nie musicie się spieszyć, znajdziemy szkołę dla dzieci, znajdziecie sobie mieszkanie w sąsiedztwie, poszukasz pracy.
- Pracę mam w Kuwejcie - zaoponowałem - urlop kończy mi się za 3 dni.
- Chyba żartujesz. Taka szansa. To już się nie powtórzy. Zależy ci tak na pracy? Jak chcesz to możesz jeszcze dzisiaj w nocy iść pilnować mojego składu samochodów. Teraz straż trzyma mój ojciec - profesor AGH w Krakowie - ty pójdziesz z moim bratem, on taki nerwowy.

Brat był rzeczywiście nerwowy. Kilka razy wracał do tematu - w jakiej sytuacji może użyć broni?
- W żadnej - tłumaczył spokojnie Marian. - Twoim zadaniem jest tam być przytomnym i wezwać policję gdy zauważysz coś podejrzanego. W żadnym wypadku nie próbowac gonić złodziei ani do nich strzelać. Chcesz sobie postrzelac? Zrób to w biały dzień, jak jesteś pewien że nikogo nie ma w zasięgu strzału. To nawet może być dobre. Rozniesie się pogłoska, że tam jakieś wariaty bez przerwy strzelają.

Poniżej przed domem Mariana i Wandy...

Przed domem
... z lewej Wanda, z prawej - nerwowy brat.

Zdjęcia z Nowego Jorku tutaj - KLIK. Również dość niezwykła historia kariery Mariana i Wandy w Nowym Jorku.

Późnym wieczorem wylecieliśmy do Kuwejtu.

Tagi: 1982 Kuwait USA
10:38, pharlap
Link Dodaj komentarz »
poniedziałek, 28 grudnia 2015

Lech  Lech

Do USA wylecieliśmy 26 lipca. Po drodze był dwugodzinny postój w Londynie. Wieczorem dolecieliśmy do Nowego Jorku i dotknęliśmy amerykańskiej ziemi...

Wiza

Mieliśmy w USA dwójkę krewnych. Ja - ciocię Krysię. Z wyprzedzeniem uprzedziłem ją listownie o naszym przyjeździe, ale nie dostałem odpowiedzi. Sylwia miała wujka w Filadelfii. Odwiedził kiedyś Polskę - pełen energii, optymizmu i wiary w Amerykę. Był naukowcem, doktorem chemikiem, pracowal w dużej firmie na odpowiedzialnym stanowisku. Sylwia miała ciche nadzieje, że może zostanie z dziećmi u wujka kilka dodatkowtych tygodni. Jednak wujek potraktował nasz plan wyjadu na urlop do USA podobnie jak urzędnik amerykańskiego konsulatu. tylko z odwrotnej pozycji...
... przyjeżdża tu wielu Polaków, Polonia pomaga im znaleźć jakąś pracę, po pewnym czasie mają szansę dostać zieloną kartę, ale wy tam chyba jakimiś szejkami naftowymi jesteście. Na miesięczny urlop do Ameryki! Ja pracuję w swojej firmie 30 lat, przysługuje mi 2 tygodnie urlopu rocznie, ale nigdy nie biorę więcej niż tydzień. Wszyscy tak robią. Przecież jakby mnie nie było w pracy dwa tygodnie to szef mógłby zacząć się zastanawiać czy ja w ogóle jestem potrzebny.

Pierwszy nocleg załatwił nam poznany w Kuwejcie Amerykanin polskiego pochodzenia Joe Kubiak. 
Pierwszy dzień walczyliśmy z różnicą czasów. Popołudniu odwiedziliśmy dom rodzinny Joe. W telewizji baseball, na talerzach polska kiełbasa.  

ten tola

Coprawda naszym założeniem było wrócić po urlopie do Kuwejtu, ale po doświadczeniu ze stanem wojennym mieliśmy poczucie zawodności wszelkich planów. A nuż Irak albo Iran napadnie na Kuwejt? W związku z tym zabraliśmy ze sobą wszystkie pieniądze. Za część z nich kupiliśmy sztabkę złota - ten tola .

Następnego dnia rano polecieliśmy na Florydę, do Jacksonville. Na lotnisku czekal na nas Ken i zawiózł nas do swojego letniego domu. Dom byl przestronny, kilka kilometrów od szosy, w gęstym lesie nad jeziorem. Na brzegu było ostrzeżenie o krokodylach. Było bardzo ciepło, parno i często padały deszcze. Nie było to problemem bo padały krótko a po nich następowało lekkie ochłodzenie i wyraźnie odświeżenie powietrza. Po kuwejckiej spiekocie była to duża ulga.

Floryda


Kilka dni spędziliśmy w domu Kena a potem wybraliśmy się na kilkudniowy objazd Florydy. Sea World, DisneyWorld. W tym drugim spędziliśmy dwa dni. Dla dzieci była to wielka zabawa...

DisneyWorld

Niezliczona ilość atrakcji, co parę godzin na głównej ulicy odbywała się wielka parada, każda z innym tematem przewodnim - dziki Zachód, myszka Miki, przybysze z kosmosu. Nad wszystkim królowała sylwetka zamku Neuschwannstein.
Mnie osobiście najbardziej podobały się przejażdżki zwariowaną kolejką - roller coaster. W drugim dniu pobytu zacząłem zauważać rysy pod lukrową powierzchnią rozrywkowej maszyny - kwiaty były sztuczne, młodzi ludzie udający radosne automaty w licznych paradach nie byli automatami i nie byli tacy radośni, liczne meksykańskie orkiestry w rzadkich chwilach odpoczynku nie ukrywały znużenia.

Kolejny etap wycieczki był dla mnie jakiegoś rodzaju odtrutką na ten fikcyjny świat - Kennedy Space Centre  na przylądku Canaveral - KLIK.

Statek kosmiczny

Tu były prawdziwe statki kosmiczne pamiętne z często dramatycznych relacji z pierwszym wypraw w kosmos. Dla dzieci było to jednak rozczarowanie - nie można nacisnąć żadnego guzika, nic się nie błyska ani nie trzęsie.

Za namową Kena odwiedziliśmy również najstarsze miasto w USA - St Augustine - KLIK.

W domu Kena spędziliśmy jeszcze kilka dni - więcej zdjęć z pobytu na Florydzie tutaj - KLIK.

Kolejnym etapem wakacji był Waszyngton. Ken poradził pojechać tam autobusem Greyhound. Gdy wysadzał nas na stacji Greyhound w Jacksonville mina mu zrzedła. Dworzec był w dzielnicy opuszczonej przez mieszkańców, na pustych ulicach pojawiali się czasem mocno podejrzani osobnicy. Jednak w środku budynku panowal porządek. Kupiłem bilety, nadałem bagaż i spytałem gdzie zajedzie nasz autobus. Tego bileterka nie wiedziała - rozejrzyj się po przystankach.
Rozejrzałem się. Nie widziałem nigdzie tabliczki z napisem Waszyngton. Ktoś wyjaśnił mi, że musimy wsiąść do autobusu udającego się do Toronto. W końcu znaleźliśmy. Podróż trwała całą noc. Do Waszyngtonu dojechaliśmy bardzo wczesnym rankiem. Poszedłem odebrać bagaże. Pani w okienku popatrzyła na mnie ze zdumieniem
- A ty skąd się tu wziąłeś?
- Jak to skąd, z Jacksonville.
- To niemożliwe, twój bagaż przyjedzie dopiero za 2 godziny. Przyleciałeś tu samolotem?
Dworzec był znowu w podejrzanej okolicy. Co pewien czas zajeżdżała limuzyna albo taksówka i wysiadał z niej bardzo elegancko ubrany Murzyn. Siadał na ławce w poczekalni i nieomal zapadał w sen, ale zanim zasnął przyjeżdżała po niego taksówka albo limuzyna.
Po poczekalni nieustannie krążyli strażnicy z pałkami przypominającymi kije baseballowe. Ich zadaniem było chyba wyganiać ludzi bez biletów. Co pewien czas zbiegali do toalety i tam sprawdzali wszystkie kabiny po kolei najpierw waląc kijem w drzwi a potem zagladając do środka.
Wreszcie przyjechał bagaż. Miałem powazne obawy czy taksówka zawiezie nas do hotelu, ale zawiozła.

W Waszyngtonie odwiedziliśmy okolice Białego Domu gdzie bardzo nas ujął pomnik Tadeusza Kościuszki wśród pomników bohaterów Amerykańskiej Rewolucji - KLIK.

Kosciuszko

Po najechaniu myszą na powyższe zdjęcie pokaże się inna strona pomnika, ta z podpisem Racławice i mottem: and freedom shrieked as Kosciuszko fell.

Prócz tego odwiedziliśmy cmentarz wojskowy Arlington, National Gallery, Smithsonian Institute i muzeum dinozaurów.
W National Gallery trafiliśmy na bardzo bogatą wystawę malarstwa El Greco. Przy okazji wstąpiliśmy na lunch w miejscowym barze. Domowe jedzenie - klops z kapustą i gotowanym ziemniakiem. Szczególnie ten ziemniak przypadł Michałów do gustu gdyż dotąd naogół jadaliśmy frytki. Nic dziwnego, że gdy następnego ranka planowaliśmy rozkład dnia zaproponował - a może jeszcze raz do Galerii? Posłuchalismy tej rady.

Zdjęcia z pobytu w Waszyngtonie tutaj - KLIK.

Ostatniego dnia wypożyczyliśmy auto i ruszyliśmy w dalszą drogę. Przy wynajmie samochodu pewnym kłopotem był fakt nieposiadania przeze mnie karty kredytowej. W Kuwejcie można było założyć tylko kartę Diners's Club, kosztowała dość drogo a ja nie widziałem żadnej korzyści w posiadaniu karty. Agentka Hertza zrobiła kopię mojego paszportu i biletów lotniczych, widziałem, że czuła się bardzo niepewnie.

Ruszyliśmy na północny wschód. Naszym ostatecznym celem był Nowy Jork, ale kolejny etap podróży wybrało za nas przeznaczenie...

Niagiara

Punkt informacyjny Niagara Falls. W środku przywitał nas niezwykle elokwentny pan. 
- Chcecie odwiedzić wodospad Niagara! Doskonale trafiliście, U nas macie ostatnią szansę załatwić sobie przyzwoitą kwaterę.
- Ale my tam dojedziemy dopiero za dwa dni.
- Czy wiecie co tam się teraz dzieje?
- ???
- Motorowodne mistrzostwa Ameryki, kilkanaście tysięcy kibiców i masowy chrzest Baptystów, ponad 3,000 do ochrzczenia, każdy przyjedzie z rodzina i przyjaciółmi.
Zadzwonił i dość szybko załatwił nam noclegi i namówił nas jeszcze na wykupienie wycieczki historycznej po okolicach wodospadu.
W zamian dał mi kopię artykułu w gazecie o tym jak zjechał w zimie na nartach po zamarzniętym poboczu wodospadu i został za to aresztowany oraz udzielił rady jak podjechać wieczorem w pobliże wodospadu i znaleźć bez problemu parking.
Ruszyliśmy w drogę. Okolice były tak piękne, że trochę żal nam było, że tak pędzimy zamiast zatrzymać się gdzieś w lesie nad rzeczką.

Ciąg dalszy za dwa dni...

Tagi: 1982 Kuwait USA
01:35, pharlap
Link Dodaj komentarz »